پس برخوردند به بنده‌اى از بندگان ما كه ما به وى رحمتى از خود داده و از ناحيه خود به وى علمى آموختيم . » « 1 » و امّا آنچه از روايات رسيده ؛ از روايت محمد بن عماره كه از امام صادق عليه السّلام نقل شده چنين برمىآيد كه آن جناب پيغمبرى مرسل بوده كه خدا به سوى قومش مبعوثش فرموده بود ، و او مردم خود را به سوى توحيد و اقرار به انبياء و فرستادگان خدا و كتاب‌هاى او دعوت مىكرده و معجزه‌اش اين بوده كه روى هيچ چوب خشكى نمىنشست مگر آنكه سبز مىشد و بر هيچ زمين بىعلفى نمىنشست مگر آنكه سبز و خرم مىگشت ، و اگر او را خضر ناميدند به همين جهت بوده است و اين كلمه با اختلاف مختصرى در حركاتش در عربى به‌معناى سبزى است ؛ و گرنه اسم اصلىاش ، تالى بن عابر بن ارفخشد بن سام بن نوح است . . . . مؤيد اين حديث در وجه ناميدن او به خضر مطلبى است كه در الدر المنثور از عده‌اى از ارباب جوامع حديث از ابن عباس و ابى هريره از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نقل شده كه فرمود : خضر را بدين جهت خضر ناميدند كه وقتى روى پوستى سفيد رنگ نماز گزارد ، همان پوست هم سبز شد . « 2 » و از اخبار متفرقه‌اى كه از امامان اهل بيت عليهم السّلام نقل شده برمىآيد كه او تاكنون زنده است و هنوز از دنيا نرفته . و از قدرت خداى سبحان هيچ دور نيست كه بعضى از بندگان خود را عمرى طولانى دهد و تا زمانى طولانى زنده نگهدارد . برهانى عقلى هم بر محال بودن آن نداريم و به همين جهت

--> ( 1 ) . سورهء كهف ، آيهء 65 . ( 2 ) . الدر المنثور ، ج 4 ، ص 234 .